At lesa heima til mánadagin 9. novembur (s. 64 í Oliver Twist)
Charles Dickens 1812-1870
Charles Dickens búði í London í Onglandi um tað mundi, tá ið Victoria var drotning. 12 ára gamal mátti hann arbeiða á eini verksmiðju. Hann gloymdi ongantíð, hvussu hart lívið kundi vera, og høvuðsevnið í skaldsøgum hansara var stóri munurin á ríkum og fátækum.
Dickens varð ein av mest lisnu rithøvundunum í síni tíð. Hann hevur skrivað nógvar kendar skaldsøgur, millum aðrar hesar, sum eru týddar til føroyskt, Valstríð, sum kom út í savninum Silvurfirvaldurin í 1980, Eitt jólaævintýr, sum kom út í 1990, og Oliver Twist, sum kom út í 1998.
At lesa heima til mánadagin 2. novembur. (s. 10 í Oliver Twist)
Ein óhugnalig tøgn fylti høllina. Bara ljóðið av seigu fótafetunum hjá Oliver á steinsetta gólvinum vóru at hoyra. Hann gekk framvið einum borði fyri og øðrum eftir, og viðhvørt borð sótu dreingir við tómum bolla framman fyri sær. Skeiðina høvdu teir eisini lagt frá sær. Allir hugdu við stórum, vónríkum eygum, táið Oliver gekk framvið. Hann visti væl, hvat teir hugsaðu: „Á, sum eg eri glaður, at tað er hann, og ikki eg.”
Umsíðir var hann komin til harra Bumble. Hann snerkti, táið hann sá Oliver, sum var hann ein fluga, ið hann ætlaði at kroysta til deyðis. Oliver noyddi seg at tosa og fekk teskað: „Harri, haldið mær til góðar! Eg vil so fegin fáa meiri!”
„HVAT?” rópti harra Bumble. „Harri, orsakið meg, men eg ynski at fáa meiri.”
Tekstur at lesa uppá til mánadagin 19. oktobur
Heystið
Um heystið er fjallgonga og fletting. Skurðfjøllini verða gingin. Seyðurin verður rikin í rætt, og tann seyðurin, ið skal drepast, verður tikin frá. Seyðaprát, fjallgonga og fletting setur sín dám á heystartíðina.
Nú skurðfjøllini stunda til, kunnu vit hyggja í orðabókina, og kanna ymsu orðini um at ganga á fjall og at fletta.
Skurðfjall merkir at fara á fjall eftir skurðseyði. Tað er tann seyður, sum skorin verður og flettur.
Fyrst varð seyðurin svævdur, so hann sovnaði og varð dripin. Soleiðis varð gjørt fyrr. Í dag skjóta tey flestu seyðin, sum skal flettast. So verður hann svævdur.
Aftaná ber til at spyrja bóndan, hvussu skurðurin royndist, ella hvussu skarðst.
Eisini verður sagt at slakta, tá vit drepa dýr til matna. Tá kann slaktið hetta árið verða gott ella ringt.
Tekstur at lesa til mánadagin 21. septembur
Tann gamla hugdi bara tigandi at henni. Seinni um dagin segði hon við Anniku: “Tú setir lív í váða, um tú fert. Eisini lívið á hasum lítla innan í tær.”
“At seta lívið í váða er ikki tað sama sum at missa tað,” helt Annika. Hon bað Sjúrð rógva seg til Sands, men segði onki um tað, gamla Guðrun hevði sagt.
“Ert tú ør í høvdinum?” spurdi Sjúrður. “Fert tú av oynni, verður tú fangað sum ein brotsmaður.”
“Teir fara ikki at fanga eina kvinnu, sum er við barn,” helt Annika. “Um tú ikki vilt rógva meg út, fái eg onkran av húskøllunum at gera tað.”
At lesa uppá til mánadagin 7. septembur
Annika Í Dímun
Eina viku seinni fór dímunarbóndin til gravar. Sandoyarprestur kom suður at jarða hann. Eisini kom pápi Anniku, sandoyarsýslumaður. Hetta var fyrstu ferð, síðan Annika kom út í Stóra Dímun, at hon sá pápa sín. Hann tók í hondina á Anniku, men hugdi ikki í eygu hennara.
“Ein sorgardagur,” segði hann.
“Fyri meg var tað størri sorgardagur, tá eg giftist við honum, “svaraðu Annika. Hon stardi at svullinum á vinstra kjálka hansara, sum nú var so stórur sum eitt gásaregg.
“Eg síggi, at vinstri kjálki tín bøtir fyri tað, tú gjørdi ímóti mær.”
Sandoyarsýslumaður gjørdist reyður um andlitið, men segði einki.
At lesa uppá til mánadagin 31. august
Tað var sum ein stórur knútur losnaði innan í Anniku. Hon fór at gráta. Og hon bara græt og græt, so hon undraðist yvir, um hon mundi fara at torna upp akkurát, sum ein løkur á hásumri.
“Eg helt, at eg ongantíð fór at síggja teg aftur,” segði Annika, tá ið gráturin umsíður helt uppat.
“Tú mátti kent meg betur,” læt í Sjúrði. “Eg fari ongantíð at svíkja teg.”
“Men nú eri eg fangað sum ein fuglur í búri,” suffaði Annika. “Á einum garði, har arbeiðsfólkið ikki dámar meg. Og mær dámar ikki tey ella mannin, eg var noydd at giftast við.”
“Hatta var ein ring gerð, pápi tín og dímunarbóndin gjørdu móti tær,” helt Sjúrður og knýtti nevarnar. “Hevði tað borið til, hevði eg tikið teg við mær. Flýggjað onkustaðni langt burtur. Men vit høvdu verið fangað, áðrenn long tíð var liðin.”
At lesa uppá heima til mánadagin 24. august
Annika í Dímun
Annika rann, so hjartað var um at spreingjast. hon rann niðan gjøgnum bøin. Eins og haran, tá hon verður jagstrað. Hon kendi pulsin duka í hálsinum. Bøgarðurin stóð nakrar metrar longri burtur. Hon skuldi klára tað. Kjólan hevði hon blakað frá sær, so tað var lættari at renna. Hon var bara í einum tunnum serki. Men hon var heit. Brennandi heit, og lýggja summarlotið gjørdi tað trupult at anda.
Hon hoyrdi tiv og fet aftan fyri seg. Tey nærkaðust í hvørjum. Hon rann alt, hon var ment. Nú var bøgarðurin har. Hon meira leyp enn klatraði upp um hann. Kendi, hvussu serkurin skrædnaði, tá ið ein sterk hond tók í niðasta partin á honum. Men hondin misti takið, tí Annika fór flúgvandi ígjøgnum luftina. Fyri síðani at lenda á øllum fýra í hagalendinum.