At lesa uppá heima til mánadagin 24. august
Annika í Dímun
Annika rann, so hjartað var um at spreingjast. hon rann niðan gjøgnum bøin. Eins og haran, tá hon verður jagstrað. Hon kendi pulsin duka í hálsinum. Bøgarðurin stóð nakrar metrar longri burtur. Hon skuldi klára tað. Kjólan hevði hon blakað frá sær, so tað var lættari at renna. Hon var bara í einum tunnum serki. Men hon var heit. Brennandi heit, og lýggja summarlotið gjørdi tað trupult at anda.
Hon hoyrdi tiv og fet aftan fyri seg. Tey nærkaðust í hvørjum. Hon rann alt, hon var ment. Nú var bøgarðurin har. Hon meira leyp enn klatraði upp um hann. Kendi, hvussu serkurin skrædnaði, tá ið ein sterk hond tók í niðasta partin á honum. Men hondin misti takið, tí Annika fór flúgvandi ígjøgnum luftina. Fyri síðani at lenda á øllum fýra í hagalendinum.